Het zijn niet alleen de 1 mei-bijeenkomsten en de Boekenbeurs in Antwerpen die omwille van het coronavirus niet meer kunnen doorgaan. Ook ter extreem rechterzijde valt een en ander in het water. Het eerste wat wegviel, was het congres dat de Vlaams Belang Jongeren (VBJ) op 7 maart 2020 in Antwerpen wilden organiseren om Filip Brusselmans aan te duiden als nieuwe VBJ-voorzitter: een VBJ-bestuurslid had het coronavirus meegebracht van skivakantie in Noord-Italië. De eerste extreemrechtse manifestatie die omwille van de lockdown niet kon doorgaan, was een bijeenkomst die S.O.S. Vrijheid & Recht (de opvolger van S.O.S. Democratie) op 15 maart 2020 plande in Denderleeuw. Een academische zitting in Brussel gepland op 26 maart 2020 naar aanleiding van het 75-jarig bestaan van het weekblad ’t Pallieterke – met een laudatio uitgesproken door barones Mia Doornaert – is verschoven naar later.  De jaarlijkse August Borms-herdenking in Merksem, dit jaar op 19 april 2020, kon niet doorgaan en is verschoven naar de kalender van volgend jaar. Het zou de eerste August Borms-herdenking zijn zonder de vorig jaar op 86-jarige leeftijd overleden voorzitter van het Bormshuis Bob Hulstaert. Ook de jaarlijkse oostfrontersherdenking in Stekene, dit jaar gepland voor gisteren, zondag 17 mei 2020, werd afgelast.

De herdenking van de oostfronters in het erepark in de bossen van Stekene (foto hierboven © Google Earth) wordt telkens afgeschermd door Voorpost-militanten. Als buitenstaander geraak je er niet zomaar binnen. Door ziekte en overlijden zijn er elk jaar minder oostfronters, maar leden van Vlaams Belang, Voorpost en het Vlaams Nationaal Jeugdverbond (VNJ) zijn er elk jaar weer om hulde te brengen aan zij die tot in de Sovjet-Unie optrokken met de nazi’s. Regelmatig zijn er ook neonazi’s uit binnen- en buitenland, maar die worden meestal buiten beeld gehouden bij de zeldzame fotoreportages over de herdenking van de oostfronters in Stekene.

Maar wat wordt er verteld in Stekene? Antifasista Siempre kreeg de toespraak in handen die Hugo Pieters vorig jaar voorlas in Stekene. Hugo Pieters is oud-verbondsleider van het VNJ, voorzitter van het Vlaams Belang in Sint-Niklaas, inrichter van een jaarlijks etentje voor de vrienden van het Sint-Maartensfonds en coördinator van de oostfrontersherdenking in Stekene. Hij is tevens vader van Femke Pieters, gemeenteraadslid voor het Vlaams Belang in Sint-Niklaas en actief bij het VNJ, en schoonvader van Voorpost-voorzitter Bart Vanpachtenbeke.

Het inrichten van een erepark voor de oostfrontstrijders ging in 1968 gepaard met ernstig heen-en-weergetrek en kloppartijen in Stekene beschreven in Het levensverhaal van een veldwerker, boek van Karel Heirbaut over Karel Maes (foto met onder andere VMO’er Bert Eriksson © RV).

Hugo Pieters bij de oostfrontersherdenking op 19 mei 2019 in Stekene: “Vrienden. Uiteraard komen we óók hierheen om mekaar weer eens te zien. Veel ‘alte Kameraden’ hebben in de voorbij decennia het tijdelijke voor het eeuwige verwisseld en zien we ten vroegste nog terug aan gene zijde. Wij, de achterblijvers, hebben alleen mekaar nog. Elkaar en een aantal jongeren die in het bijzonder in het weekeinde van deze herdenking de handen uit de mouwen steken om dit alles mogelijk te maken. (…) Veel van de ‘tuiniers’ die dit park onderhouden zitten in de buurt van hun halfeeuwfeest of zijn daar al ruimschoots voorbij. Ze zijn met zijn allen nog niet aan rusten toe, maar een aflossing van de wacht zou in vele gevallen toch niet meer afgeslagen worden.”

“Uiteraard komen we hierheen om mekaar weer eens te zien, maar óók om te herdenken. Herdenken hoe de vlam destijds van de ene generatie nationalisten overgedragen werd naar de andere. Hoe een kaarsvlammetje soms een vlammenwerper werd. En die vlammenwerper een stallamp. En die stallamp een uitslaand vuur, maar toch steeds brandend bleef. Hoe het bloed kroop waar het niet gaan kon en de nationalisten van de Vlaamse velden in de Russische taiga en toendra terechtkwamen. En van die taiga en toendra in kampen en gevangenissen. En van kampen en gevangenissen in volksdansgroepen en cultuurverenigingen. En van volksdansgroepen en cultuurverenigingen in verdedigingsgroepen en politieke partijen. En van verdedigingsgroepen en politieke partijen in parlementen en, met véél water in hun wijn, in regeringen… in het grote niets. In een bewegingslandschap waar méér plaats lijkt te zijn dan op de steppe. In een bewegingslandschap waar nauwelijks nog wat… beweegt.”

“O… maar spréken wordt wel gedaan. (…) En schrijven. (…). En zangavonden (…). En colloquia. En politieke debatten. En pamfletten ronddelen. Pamfletten nog wel, maar saffletten, dat zit er niet meer in. Zelfs niet meer op betogingen. Want die, die vragen we netjes aan. En we proberen goede vrienden te blijven met de heren van de politie en de staatsvuiligheid. Die staan immers voor echt en orde, en wij ook. Misschien staan ze zelfs voor rechts en orde. En wij zeker. (…) Wij, die nooit fans waren van wat anderen democratie noemden. Omdat we wisten dat die zogenaamde democratie alleen maar misbruikt werd om ons te temmen. Wij doen tegenwoordig beroep op onze zogenaamde democratische rechten om toch maar precies hetzelfde te mogen doen als lieden die we uit het diepst van ons hart verachten of zouden moéten verachten.”

Links: Het erepark voor oostfronters in Stekene met vooraan de helm van een SS’er en achteraan in beeld VNJ-leden in uniform. Rechts: Een groepje neonazi’s op het erepark. Het T-shirt dat de derde van rechts draagt, is van Racial Volunteer Force (RVF), een afsplitsing van Blood & Honour (foto’s © Facebook).

“(…) Een onafhankelijk Vlaanderen staat voor de deur. De Nederlandse hereniging zit er morgen aan te komen. De nihilisten hebben de strijd opgegeven. De linkse kerk heeft haar eigen doodskist al dichtgespijkerd. Morgen wordt de Vlaamse leeuw wakker, schudt het zand uit zijn vel, geeuwt eens richting de belgische (zonder hoofdletter, AS) regering en de verzamelde pers, en de klus is geklaard. Ja toch? Nee dus! De verzamelde pers geeft een vrij podium aan een meute tieners die wel met een goed idee zitten – de planeet redden, willen we per slot van rekening allemaal – maar denkt dat te realiseren binnen de krijtlijntjes van het heersende bestel. Betogen? Mooi zo! Hoe prachtig toch, dat engagement! En ja, we gaan dat zeker meenemen in onze… verkiezingsbrochures.”

“(…) Wie denkt dat de klimaatbetogingen een fundamenteel ander resultaat zullen hebben, denkt verkeerd. Wie denkt dat nationalistische betogingen een ander resultaat zullen hebben, denkt ook verkeerd. Wie denkt dat het voldoende blijft om het waakvlammetje gaande te houden, zit er naast. (…) Deze herdenking is alléén maar belangrijk als we het vuur van de ouderen kunnen overdragen op de jongeren. Als we de tegendraadsheid van de ouderen kunnen doorgeven aan de jongeren. Als we de bereidheid van de ouderen om alles op te geven, kunnen omzetten in de bereidheid van de jongeren om alles te geven.”

“Jeugd! Als je een uniform draagt, draag dan niet het uniform van de aangepastheid. Wees onaangepast! / Jeugd! Als je beweegt, beweeg dan niet naar het centrum toe. Wees, wat Karel Dillen noemde, marginaal! / Jeugd! Als je zingt, zing dan geen ‘easy listening’. Wees een storend geluid! / Jeugd! Als je denkt, wees dat niet weldenkend. Denk voor jezelf! / Jeugd! Predik niet de revolutie. Wees revolutionair! / Jugend! Klagt nicht. Kämpft!”

Een toespraak op een oostfrontersherdenking, het kan niet anders dan dat die in het Duits eindigt.

Links: Wervingsaffiche van collaborerend Vlaanderen voor de strijd aan het oostfront (foto © RV).  Rechts: Vertrek van Vlaamse vrijwilligers voor het oostfront (foto © archief AMSAB).
In het tijdschrift Ein Fählein, dat nostalgisch terugkijkt op de Wehrmacht en de Waffen-SS, verscheen een verslag van de oostfrontersherdenking in Stekene vorig jaar. Het artikel eindigt met de hoop de deelnemers volgend jaar (dit jaar dus, AS) terug te zien. Het coronavirus besliste er anders over.