Humo herinnert ons er regelmatig aan: volgens de katholieke leer zijn er zeven hoofdzonden. In de volgorde waarin deze week in Humo gepeild wordt naar de hoofdzonden van zanger Metejoor: ijdelheid, hebzucht, gulzigheid, traagheid, woede, afgunst en onkuisheid. Bij ’t Pallieterke vonden ze vorige week, in het nummer van 19 januari 2023, slechts vier hoofdzonden bij Bart De Wever als NV-A-voorzitter, maar het paginagroot artikel is wel vernietigend voor Bart De Wever (foto hierboven © AFF).

Auteur van het artikel is Drieu Godefridi, een man die de Franstalige liberale denktank Institut Hayek heeft mee opgericht, een klassieke liberaal die graag de handen in elkaar slaat met extreemrechts, en intussen meerdere artikels publiceerde bij ’t Pallieterke en PAL NWS. Hij begrijpt dat mensen gehecht geraken aan bepaalde politieke figuren op dezelfde manier als aan acteurs of talkshows. Maar politici moeten afgerekend worden op hun resultaten, en dan komt Godefridi tot het besluit dat Bart De Wever niet veel resultaten boekt. Een eerste hoofdzonde van Bart De Wever is, volgens Godefridi, om niet de leiding te nemen van de federale regering die na de verkiezingen in 2014 werd gevormd. “De andere partijen waren toen allemaal dwergen in vergelijking met de N-VA. Hierdoor kon een zwakke, links-liberale, nepotistische figuur – Charles Michel – in de federale regering regeren (…).” Bart De Wever houdt niet van België, maar hij of een andere N-VA’er met de juiste kwaliteiten had de regering moeten leiden. “Een tragische en vermijdbare fout”, aldus Godefridi.

Een tweede hoofdzonde die Godefridi Bart De Wever aanwrijft, is de regering-Michel te verlaten omwille van het Marrakeshpact. “We zien Bart De Wever nog tegen de pers zeggen dat Charles Michel voortaan naar Antwerpen zou komen om zijn akkoord af te smeken! (Duimen omhoog, duimen omlaag: onze Bart houdt van keizerlijke verwijzingen).” Maar het tegenovergestelde gebeurt: de regering-Michel gaat voort zonder de N-VA. Op dit punt moeten we Drieu Godefridi gelijk geven: het was een kapitale fout om de regering-Michel te verlaten omwille van het Marrakeshpact. Niet omdat de regering-Michel voortdeed, maar omdat de N-VA daarmee het Marrakeshpact veel belangrijker maakte dan het is en daarmee het thema cadeau gaf waarop het Vlaams Belang haar verkiezingssucces op 26 mei 2019 (van 5,9 % in 2014 naar 18,5 %) kon boeken.

“Duimen omhoog, duimen omlaag: onze Bart houdt van keizerlijke verwijzingen.” (foto © screenshot uit de film Gladiator).

Derde hoofdzonde: bij de regeringsvorming na de verkiezingen in 2019 zou Bart De Wever een “gróót institutioneel akkoord” afsluiten met de PS, en in ruil zou De Wever de Franstalige liberalen van de MR buitensluiten. Maar het omgekeerde gebeurde: de MR stemde in met de Vivaldi-regering en van regeringsdeelname van de N-VA federaal en het confederalisme van De Wever kwam niets in huis. De vierde en ergste hoofdzonde van “onze Bart” is “dat hij niet leert van zijn fouten”. Bart De Wever wil opnieuw een groot institutioneel akkoord met de PS afsluiten, maar voor een herschikking van de federale en regionale bevoegdheden is een twee derde meerderheid nodig en die behalen de PS en N-VA niet met zowel de PS als de N-VA die waarschijnlijk allebei stemmen en parlementszetels gaan verliezen. Godefridi is voor maximale autonomie voor Vlaanderen, maar weet dat eenzijdig de onafhankelijkheid uit roepen geen soelaas biedt. Zoals blijkt in Catalonië.

Hoe het dan wel kan verduidelijkt Godefridi niet. Hij komt niet verder dan te zeggen dat Bart De Wever misschien wel de ‘intellectueel van de Belgische politiek’ is, maar dan in vergelijking met de gemiddelde Belgische politicus die volgens Godefridi “ver onder het niveau van een goede middelbareschoolleraar” zit. Het gekke is dat we deze kritiek op Bart De Wever vanuit (extreem)rechtse en nationalistische hoek in grote lijnen kunnen bijtreden. Alleen komt men in (extreem)rechtse en nationalistische hoek dan niet tot de oplossing: stoppen met het gezever over de staatshervorming en opkomen voor de sociale noden van de Vlamingen (Brusselaars, Walen en vreemdelingen die bij ons wonen en werken).

Op de nieuwjaarsreceptie van de Vlaams Volksbeweging (VVB) voorbije zaterdag 21 januari 2022: Vlaams Belang-parlementslid Filip Brusselmans valt ’t Pallieterke– en PAL NWS-redacteur Anton Schelfaut in de armen (foto © Facebook). Mocht Conner Rousseau een journalist van om het even welk medium zo in de armen vallen, Twitter en Facebook zouden er niet over zwijgen.
Advertentie