Een maand nadat Marine Le Pen met 89 verkozenen van het Rassemblement National (RN) het Frans parlement binnentrok, moet men vaststellen dat klassiek rechts en extreemrechts in Frankrijk in een goede verstandhouding met elkaar omgaan. Dat blijkt uit de postjes die verdeeld werden, en de stemming over een aantal wetsontwerpen (op de foto hierboven: Hélène Laporte bovenaan, RN-parlementslid die samen met een collega RN-parlementslid verkozen werd als ondervoorzitter van het Franse parlement, en Marine Le Pen die het woord krijgt over het wetsontwerp voor de verhoging van de koopkracht… tegen de regels in over de verdeling van de spreektijd © Facebook).

De twee RN-ondervoorzitters van het Franse parlement, Hélène Laporte en Sébastien Chenu, werden aangesteld mee met de stemmen van de partijen die president Emmanuel Macron steunen en van de klassiek rechtse partijen. Van een ‘Front Républicain’ om extreemrechts van de macht te houden, was amper nog sprake bij de parlementsverkiezingen in juni. Eens geïnstalleerd in het Franse parlement was er helemaal geen sprake meer van. “We moeten het parlementswerk organiseren rekening houdend met de bestaande politieke krachten”, zei bijvoorbeeld de minister voor Onderwijs Pap Ndiaye. Omgekeerd is er evenwel geen respect voor de (ongeschreven) regels. Zo is het bijvoorbeeld de gewoonte om niet opeenvolgend twee sprekers van dezelfde fractie aan het woord te laten in het Franse parlement, maar bij de bespreking van het wetsontwerp over de verhoging van de koopkracht gaf ondervoorzitster Hélène Laporte (RN) op 21 juli de ruimte om onmiddellijk na de aangekondigde RN-fractiewoordvoerder ook nog Marine Le Pen over dat wetsontwerp te laten orakelen.

Linkse maar ook een aantal klassiek rechtse parlementsleden verlieten hierop de vergadering. Inhoudelijk stelt het RN ook teleur. Het RN hekelde het wetsontwerp van Macron om de koopkracht te versterken als ondermaats… maar keurde het braafjes goed als voorbeeld van haar “ernst”. Ook een wetsontwerp dat de financiering van de openbare omroep in gevaar brengt, werd gestemd door de rechtse partijen én het Rassemblement National. Er waren enkel tegenstemmen vanwege Nupes (Nouvelle union populaire écologique et sociale, het kartel van linkse partijen rond Jean-Luc Mélenchon die zelf niet meer kandidaat was voor een parlementszetel). De poging van Aurélien Saintoul (parlementslid voor La France Insoumise, de partij van Mélenchon) om duidelijk te maken dat de partij van Marine Le Pen nog steeds de “parti des fachos” (de “partij van de fascisten”) is, strandde op tumult op de banken van de parlementsleden van klassiek en extreem rechts, en een schorsing van de vergadering door ondervoorzitster Hélène Laporte.

Marine Le Pen in het Franse parlement met rechts van haar (links op de foto) Bruno Bilde (met baardje en rode das) (foto © Facebook).

De banalisering van het RN bereikte vorige week een nieuw hoogtepunt met de aanstelling van Bruno Bilde, een vertrouweling van Marine Le Pen, als een van de zes leden van de Cour de justice de la République (CJR, “het Hof van justitie van de Republiek”) dat ministers kan berechten voor handelingen gepleegd in de uitoefening van hun functie als minister. Hoogstwaarschijnlijk zal Bilde nu mee moeten oordelen over Justitieminister Éric Dupond-Moretti die zijn ministersfunctie zou gebruikt hebben om rekeningen te vereffenen met magistraten die zich verzetten tegen corruptie en met wie Dupond-Moretti als advocaat problemen had. En zich mee moeten uitspreken over voormalig minister voor Volksgezondheid Agnès Buzyn die verweten wordt te weinig te hebben gedaan tegen het coronavirus, en daarmee levens van anderen in gevaar zou gebracht hebben. Niet dat dat hof van justitie tot nu toe een toonbeeld was van rechtvaardigheid (bij zaken in 2016 en 2021 werd telkens de minister vrijgesproken, en kreeg zijn of haar kabinetschef een gevangenisstraf), maar het blijft een raar idee dat uitgerekend een RN-parlementslid die een verschijningsverbod vroeg voor een boek over het Front National (FN, de voorloper van het RN), nu een rol krijgt bij Justitie (het verschijningsverbod werd in eerste instantie goedgekeurd door een rechtbank maar in beroep vernietigd, AS).

Intussen stelt zich de vraag of het Rassemblement National (RN) van Marine Le Pen in oktober haar vijftigste verjaardag gaat vieren. En zo ja, hoe? Het RN is de opvolger van het Front National (FN) van Jean-Marie Le Pen dat opgericht is op 5 oktober 1972 op aansturen van het neonazistische Ordre Nouveau dat op een congres op 10 en 11 juni 1972 besloot onder een andere naam deel te nemen aan de eerstvolgende parlementsverkiezingen. Jean-Marie Le Pen – op dat ogenblik uitgever van langspeelplaten met militaire muziek en toespraken van onder andere Benito Mussolini en Adolf Hitler – werd gevraagd voorzitter te zijn van het Front National. Een jaar later, na een gewelddadige confrontatie met de trotskisten van de Ligue Communiste van Alain Krivine, wordt Ordre Nouveau ontbonden door de Franse regering. Het FN is een rabiate racistische partij, waar Filip Dewinter zich door laat inspireren voor het zeventigpuntenplan dat hij op 6 juni 1992 presenteert op een Vlaams Blok-bijeenkomst in Antwerpen. Marine Le Pen distantieert zich intussen van het FN, anders dan het Vlaams Belang dat zich nooit gedistantieerd heeft van het Vlaams Blok. Marine Le Pen gooide daarvoor zelfs haar vader Jean-Marie Le Pen buiten, maar de wortels van het RN liggen wel degelijk bij dat FN.

Ordre Nouveau (links) creëerde als haar politiek verlengstuk het Front National (rechts, met Jean-Marie Le Pen in Mantes-la-Jolie waar hij een socialistische politica in een hoek drumde en sloeg – zaak die verdedigd werd door Marine Le Pen. Jean-Marie Le Pen werd hiervoor veroordeeld tot drie maanden cel met uitstel en een geldboete). Op 1 juni 2018 veranderde het Front National (FN) onder voorzitterschap van Marine Le Pen haar naam in Rassemblement National (RN) (foto’s © archief AFF).