Daags vóór de Franse presidentsverkiezingen verbaasde de zelfverklaarde Frankrijk-kenner Mia Doornaert ons opnieuw. In De Standaard wikte ze de verschillende kandidaten voor de eerste ronde van de Franse presidentsverkiezingen en daarbij schreef ze onder de titel Le Pen op links: “Dat thema (de oorlog in Oekraïne, AS) is de afgelopen weken ingehaald door de koopkracht, en daarop scoort dan weer Le Pen, met een zeer ‘links’ programma voor sociale voorzieningen.” Het is niet helemaal duidelijk wat Mia Doornaert precies bedoelt. Door “links” tussen aanhalingstekens te zetten, zou je kunnen denken dat ze dat ironisch bedoelt. Maar ze spreekt over een “zeer” links programma, en in de titel Le Pen op links zijn de aanhalingstekens weggelaten. Maar laat het duidelijk zijn: er is niets links aan het programma van het Rassemblement National (RN) en Marine Le Pen, en de kiezers van de radicaal linkse Jean-Luc Mélenchon zouden er fout aan doen nog liever voor Le Pen (foto hierboven © YouTube) dan voor Macron te stemmen.

Een vergelijking van de beloftes van Emmanuel Macron en van Marine Le Pen valt voor het verhogen van de koopkracht beter uit bij Marine Le Pen dan bij Emmanuel Macron. De Franse president belooft een “uitzonderlijke koopkrachtbonus” van maximum 2.000 euro die werkgevers zonder belastingen of premies aan hun werknemers kunnen betalen te verdrievoudigen. Ook zou een winstdelingsregeling ingevoerd worden voor bedrijven die een dividend uitkeren. Bij het uitkeren van dividenden ook een deel naar de werknemers… en zo die werknemers binden aan de bedrijfsresultaten. De belangrijkste maatregelen van Marine Le Pen inzake de koopkracht zijn een verlaging van de btw op de energieprijzen van 20 naar 5 % (wat ongeveer 10 miljard euro zou kosten); de verlaging met 15 % van de prijs van wegentol (de péage) na het nationaliseren van de autosnelwegen; de bedrijven prikkelen om de wedden met 10 % te verhogen via een vrijstelling van werkgeversbijdragen; de inkomstenbelasting voor jongeren onder de 30 jaar afschaffen…

Maar… de loonsverhoging waartoe Le Pen de bedrijven wil ‘prikkelen’ wordt betaald door een vermindering van de werkgeversbijdrage aan de sociale zekerheid, en is bijgevolg een verzwakking van de sociale zekerheid voor de werknemers. Veelzeggend voor de toekomst is dat Marine Le Pen een aantal standpunten uit haar campagne in 2017 heeft laten vallen. Toen kon iedereen volgens dat programma op pensioen op 60 jaar, nu laat ze de mogelijkheid open dat het pas op 62 jaar zal zijn. Marine Le Pen laat de verdediging van de 35-urenweek vallen, zoals ook de verdediging van de arbeidsrechten en het statuut van de ambtenaren. Komt daarbij, zoals voorbije maandag uitgelegd, dat ze haar programma van ‘priorité nationale’ aanhoudt waardoor niet-Franse inwoners achteruit gesteld worden, wat toch moeilijk als een links programma kan bestempeld worden.

Mia Doornaert verbaasde ons alweer met haar inschatting van de Franse politiek (foto © VRT en RV).

In het economisch programma van Marine Le Pen lezen we: “Op economisch gebied is de rol van de staat vooral het scheppen van een gunstig klimaat voor de ontwikkeling van bedrijven, de longen van onze economie in het hele grondgebied. Dat is wat ik verwacht door de oprichting van een strategische staat.” De neoliberalen zouden het niet anders zeggen. Marine Le Pen wil ook een einde maken aan de bedrijfsvastgoedbijdrage die men in Frankrijk heft, en stoppen met de sociale solidariteitsbijdrage voor bedrijven die verhuizen. Jonge ondernemers zouden vijf jaar lang geen vennootschapsbelasting moeten betalen. De kapitaalkrachtigen komen er bijgevolg goed vanaf. Voor de gepensioneerden belooft Marine Le Pen het minimumpensioen te verhogen van 917 naar 1.000 euro/maand. Emmanuel Macron biedt meer: 1.100 euro/maand, terwijl Jean-Luc Mélenchon 1.400 euro per maand beloofde.

Éric Zemmour beloofde voor 36 miljard euro aan belastingverminderingen voor de bedrijven. Marine Le Pen belooft minder: 10 miljard euro. Met alle andere beloftes erbij heeft Marine Le Pen evenwel veel geld nodig om het staatsbudget in evenwicht te houden. Het grootste deel van de inkomsten of niet-uitgaven haalt ze met het achteruitstellen van niet-Fransen op diverse vlakken dat bijna 20 miljard euro zou opleveren. Of die maatregelen in strijd met Europese verdragen en het Europees Sociaal Handvest doorgevoerd kunnen worden, is maar de vraag. En als ze doorgevoerd kunnen worden, is er één zekerheid: het gaat honderdduizenden gezinnen in bittere armoede storten, wat dan weer slecht is voor de Franse economie. De meeste van de niet-Fransen werken in slecht betaalde jobs, en als die jobs daarna door Fransen ingevuld moeten worden, zal dit allicht een verslechtering van de arbeidsvoorwaarden van de Fransen tot gevolg hebben.

Een klassieker in elk begrotingsvoorstel is de strijd tegen de sociale en fiscale fraude. Marine Le Pen wil daar 15 miljard euro uit halen. De belastingontduiking bij de Franse bedrijven wordt geschat op 80 miljard euro; de uitkeringsfraude op 2,3 miljard euro. De toespraken bij het Rassemblement National (RN) zijn meer gericht op de sociale dan op de fiscale fraude. Marine Le Pen belooft hier en daar het overheidsapparaat te versterken, zoals met meer rechters en meer verplegend personeel, maar wil globaal 10 % op de overheidsbegroting besparen. “Le Pen op links”? Barones en voormalig socialistisch vakbondsafgevaardigde bij De Standaard Mia Doornaert is vergeten wat links is. Het enige wat links is aan Marine Le Pen is dat ze, zoals Uitpers aantoont, haar kiezers vooral haalt in de vroegere linkse bolwerken, terwijl de kiezers van Éric Zemmour vooral in de rijkere buurten wonen.

Marine Le Pen krijgt vooral stemmen in de vroegere linkse bolwerken, terwijl de kiezers van Éric Zemmour (foto) vooral in de rijkere buurten wonen (foto © YouTube).