De oproep van Eddy Hermy en Carrera Neefs om voorbije zondag 21 februari 2021 in Schoten, woonplaats van minister van Binnenlandse Zaken Annelies Verlinden, te betogen bracht slechts enkele tientallen mensen op de been. Wij telden een zestigtal mensen. Kranten spreken van zeventig. Mogelijk telden zij antifascistische waarnemers en politieagenten in burger mee bij het aantal aanwezigen. In elk geval leek het ons belangrijker u maandag een recensie van het boek van Vincent Scheltiens en Bruno Verlaeckt aan te bieden dan om meteen verslag uit te brengen over Schoten. De voormiddag begon met het neerleggen van bloemen aan een monument voor oorlogsslachtoffers (foto’s hierboven © Facebook). De gemeente Schoten verbood dat Carrera Neefs die bloemen zou neerleggen. Het werd dan maar haar vader Pieter Neefs. Wat geen haar verschil uitmaakt: Pieter Neefs was erbij toen zijn dochter in Ysselsteyn (Nederland) bloemen neerlegde aan het graf van Willem Heubel, de eerste Nederlandse vrijwilliger voor de Waffen-SS. Pieter Neefs kent het neonazistisch milieu daarenboven al langer dan zijn dochter oud is vermits hij bij het allereerste concert van Blood & Honour Vlaanderen in 1994 was.

Hierna was het verder rijden naar de parking van een sportcentrum waar Eddy Hermy uithaalde naar “de nieuwe bevolking die men binnenhaalt, die men kweekt in een kweekprogramma om ons te vervangen (“Is dit racistisch?”, vroeg Hermy zich af alsof hij hengelt naar een nieuwe veroordeling voor racisme, AS). Men noemt hen immigranten, maar het zijn kolonisten. En kolonisten hebben de eigenschap de plaatselijke bevolking compleet te onderdrukken en hun plaats in te nemen.” Carrera Neefs riep op tot “eenheid over de grenzen heen, want enkel door eenheid zullen we deze mistoestanden die de verdere omvolking in de hand werken kunnen stoppen”.

Hervé Van Laethem (foto hierboven © Facebook) waarschuwde voor “een fotograaf van het Anti-Fascistisch Front” en deed verder niet veel meer dan proberen wat animo op te wekken door “Linkse ratten, rol uw matten” en “White Lives Matter” te scanderen bij een publiek dat de eerste slogan beantwoordde met “Links gespuis, ga naar huis”. Het waren dan ook ervaren – excusez le mot – ratten die in Schoten bijeen stonden: van Rob Verreycken en zijn Project Yggdrasil Waasland, over mensen die elkaar in los-vast verband kennen van betogingen en uren in een politiecel die hen een sandwich met kaas oplevert, tot Tomas Boutens en zijn Project Thule-aanhangers.

Hervé Van Laethem (tweede van links op de eerste foto) aan het graf van Rudolf Hess. Eerste van links is VMO’er Bert Eriksson. Hervé Van Laethem op bezoek bij Leon Degrelle terwijl Degrelle een boek signeert voor Van Laethem. En het pas gepubliceerd boekje van Hervé Van Laethem, verschenen bij uitgeverij ‘Synthèse nationale’ in een reeks boekjes die begint met een hagiografie over Léon Degrelle (foto’s © Veille Antifa Liège en RV).

Voor zover wij konden zien had Van Laethem slechts een viertal mensen meegebracht vanuit Franstalig België. De vorige week 56 jaar oud geworden Hervé Van Laethem is nochtans al 39 jaar actief in het Franstalig rechtsextremistisch milieu.

Eind jaren tachtig gaat hij het graf van Rudolf Hess in Duitsland opzoeken, Rudolf Hess die door Adolf Hitler is aangeduid als zijn plaatsvervanger. Begin jaren negentig gaat Hervé Van Laethem op bezoek bij de naar Spanje gevluchte Rex-leider Léon Degrelle. Jeugdzonden? Van Laethem blijft met heimwee terugdenken aan het nazitijdperk. In zijn pas verschenen boekje Les mouvements nationalistes en Belgique de 1950 à 2000 schrijft Van Laethem dat hij nog steeds denkt aan de overleden André Van Hecke en Jeannine Colson. Waarom legt Van Laethem niet uit, maar André Van Hecke is een oud-SS’er die in zijn tijdschrift Periodiek Contact in 1989 bijvoorbeeld in vier talen hulde brengt aan Adolf Hitler. Jeannine Colson is zijn echtgenote die onder andere verantwoordelijk uitgeefster is van de Nederlandstalige versie van Het dagboek van Anne Frank: een vervalsing van de Franse revisionist Robert Faurisson. Hervé Van Laethem is actief in minstens zeven extreemrechtse groepen en groupuscules, waarvan de voornaamste de Vlaamse Militanten Orde (VMO), VMO-Bruxelles en het VMO-achtige L’Assaut zijn, vooraleer hij in 1999 Nation opricht. In 2019 trekt zowat de helft van Nation er onderuit om een nieuwe extreemrechtse groupuscule op te richten, mais ça c’est une autre histoire.

Met zijn bijna veertig jaar kennis van het wereldje van extreemrechts tot neonazi’s zou Hervé Van Laethem een goed geplaatst persoon kunnen zijn om de nationalistische bewegingen in ons land te belichten, ware het niet dat Van Laethem in Les mouvements nationalistes en Belgique de 1950 à 2000 teveel zijn eigen rol in de kijker zet en mensen die belangrijk waren, maar met wie Van Laethem intussen in onmin leeft, doodzwijgt. Christian Berteryan bijvoorbeeld, voor zijn rol bij het Odal-Aktiekomitee dat nochtans uitgebreid geportretteerd wordt. Aan de Nationalistische Studentenvereniging (NSV) besteedt Van Laethem vijf bladzijden; aan het Katholiek Vlaams Hoogstudenten Verbond (KVHV) slechts één regeltje. Terwijl het KVHV minstens zo belangrijk is als de NSV, die een afsplitsing is van het KVHV. Voor de geschiedenis van het Front de la Jeunesse en van Westland New Post is men beter af met Paul Ponsaers’ Terrorisme in België. Polarisering en politiek geweld.

Betoging in Antwerpen eind jaren tachtig, begin jaren negentig. Met voormalig VMO-leider Bert Eriksson als tweede van rechts op de eerste rij en leden van L’Assaut in de groep achter Eriksson (foto © archief AFF).

Het boekje van Van Laethem geeft ons wel een blik op hoe vaak Franstalig extreemrechts in Vlaanderen actie voerde. Zo staan enkele oudgedienden van Occident (1968-1969) zij-aan-zij met de VMO als die in 1975 een veldslag tegen Links levert in Leuven. De VMO trekt op haar beurt in 1976 naar Braine-le-Comte (Henegouwen) om een uitgeverij te beveiligen bij protest omdat die uitgeverij herdrukken van boeken van Léon Degrelle begint uit te geven. Als het in 1982 in Antwerpen tot een fysieke confrontatie komt tussen de VMO en het Anti-Fascistisch Front (AFF) zijn er een tiental Franstalige rechtsextremisten die aan de zijde van de VMO betogen.

Hervé Van Laethem spreekt in zijn boekje uitgebreid over die 4 december 1982 in Antwerpen, inclusief dat hij en zes andere Franstaligen na afloop iets gaan drinken in een café waar even later tal van antifascisten ook iets komen drinken. Pas dan ontdekken Van Laethem & Co dat er aan de muur van het café een oproep hangt voor de AFF-betoging. Van Laethem en zijn trawanten verlaten hierna meteen het café “non sans pousser un gros soupir de soulagement” (“niet zonder een grote zucht van opluchting”).

Wanneer er begin jaren tachtig heisa is rond de militaire begraafplaats in Lommel, waar sommigen menen de gevallen SS’ers te moeten herdenken, staan daar alweer Franstalige naast Nederlandstalige rechtsextremisten. Wanneer het AFF in 1988 in Antwerpen protesteert tegen de eedaflegging van tien Vlaams Blok-gemeenteraadsleden staan L’Assaut-leden naast oud-leden van de VMO om de aankomst van de nieuwe Vlaams Blok-gemeenteraadsleden op het Antwerps stadhuis te verzekeren.

In 1998-1999 wordt in meerdere kerken (Antwerpen, Verviers, Brussel, Gent, Charleroi…) onderdak geboden aan mensen zonder geldige verblijfspapieren. Hervé Van Laethem en de zijnen engageren zich in een comité ‘Blijf van onze kerken’. En zo zijn er nog comité’s waar we Van Laethem terugvinden, of zoals laatst de Gele Hesjes waarvan Van Laethem de woordvoerder wilde zijn.

Hervé Van Laethem (eerste van rechts) op een NSV-betoging in Gent in 2015 (foto © AFF).

Met geld dat vrijkomt uit het Europees Parlement wordt Nation in 2015 opgenomen in de zogenaamde Alliance for Peace and Freedom (APF) waarin enkele Europarlementsleden (onder andere van het Griekse neonazistische Gouden Dageraad) en meerdere buitenparlementaire groepen en groupuscules deel van uitmaken. Het levert Hervé Van Laethem een aantal reizen naar het buitenland op, onder andere naar het Syrië van president Bashar al-Assad. De contacten met rechtsextremistisch Vlaanderen worden echter ook onderhouden.

De tweetalige Hervé Van Laethem en zijn Franstalige kameraden stappen regelmatig mee op in de jaarlijkse betogingen van de NSV. In 2013 en 2014 mogen de Autonome Nationalisten Vlaanderen aansluiten bij de betoging die Nation op 1 mei in Brussel inricht. Op 1 mei 2016 zijn onder andere Jan De Beule (N-SA) en Rob Verreycken (ex-parlementslid voor het Vlaams Belang) te gast op de 1 mei-manifestatie van Nation in Brussel. Op 1 mei 2017 zijn Hervé Van Laethem en Nation dan weer in Antwerpen voor een manifestatie samen met de Autonome Nationalisten Vlaanderen, het Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) en de Nederlandse Volks-Unie (NVU).

In het najaar van 2019 klikt wat overblijft van het twaalf jaar eerder opgerichte Nieuw-Solidaristisch Alternatief (N-SA) zich vast aan Nation, en verandert het haar naam in ‘Nationale Beweging’. Een herdenking op 22 maart 2020 van de bomaanslagen vier jaar eerder, in de luchthaven van Zaventem en het metrostation Maalbeek in Brussel, zou de eerste publieke manifestatie worden van Nationale Beweging én Nation, maar daar steekt het coronavirus een stokje voor. Voorbije zondag, 21 februari 2021, konden ze in Schoten eindelijk eens samen een activiteit inrichten. Helaas voor hen is er niet veel volk naar komen kijken.

Nation in Brussel. Eerste foto v.l.n.r.: Kris Roman (Euro-Rus, ex-lid van N-SA en Nation), Serge Ayoub (Frankrijks beruchtste skinhead) en Hervé Van Laethem op 1 mei 2013. Tweede foto: Nation op 1 mei 2016. Met zonnebril, tegen de achtergrond van de Belgische driekleur: Rob Verreycken. Anders de eerste om rond te zeulen met een Vlaamse Leeuwvlag (foto’s © Facebook).
Grote foto: Hervé Van Laethem tijdens zijn toespraak op 1 mei 2017 in Antwerpen. Kleine foto: Hervé Van Laethem tijdens de zogenaamde ‘Mars tegen Straffeloosheid’ op 11 oktober 2020 in Blankenberge (foto’s © AFF en Facebook).