Geert Hoste die in de uitzending van De Ideale Wereld van 30 april 2020 (foto hierboven © VRT/Terzake) de Hitlergroet brengt om te illustreren hoe Vlaams Belangers elkaar met mondmasker begroeten (foto links hieronder). Intussen weggeknipt uit de herhalingen op de VRT-kanalen na een een-tweetje tussen een Vlaams Belang- en een N-VA-lid van de raad van bestuur van de VRT. Waar haalt Geert Hoste het om zo’n grap te maken? We hebben het Hoste niet zelf kunnen vragen, maar alvast de oprichter van het Vlaams Blok/Vlaams Belang, Karel Dillen, is de Hitlergroet niet vreemd (foto rechts hieronder).

Karel Dillen ontkende wat iedereen meende te zien. In zijn boekje Wij, marginalen (Antwerpse media uitgaven, 1987) schreef Karel Dillen: “Het waren jaren dat wij te Diksmuide en elders (…) de gewoonte hadden tijdens het zingen van de Vlaamse Leeuw de rechterarm te strekken. (…) Ik kan me levendig voorstellen dat de journalisten van dienst van De Morgen en Humo en hun bovenmoerdijkse dubbelgangers gewoon kwijlen bij de gedachte een foto te bemachtigen. Ik zal ze maar dadelijk geruststellen: ze bestaat. (…) Alleen dateert mijn foto van na 1945. (…) Die gestrekte arm van toen had geen ideologische inhoud, was geen verderzetten van een afgesloten verleden, betekende geen Hitler-aanbidding. Het was gewoon een rebellengeste, een uitdaging, een zich niet neerleggen bij een Vlaamse Beweging van de lauwheid en de makheid, een zich niet neerleggen bij een Vlaamse Beweging welke voorgoed een C.V.P.-keurslijf moest dragen. Wanneer we wat later inzagen dat men die gestrekte arm inderdaad boosaardig kon interpreteren – en met de boosaardige interpretatie staat men steeds klaar om er de nationalisten mee om de oren te slaan – lieten we die gestrekte arm voorgoed vallen.”

“Die gestrekte arm van toen had geen ideologische inhoud”, beweert Karel Dillen. In diezelfde periode “na 1945” was Karel Dillen anders wel de man die het beruchte boek Nuremberg ou la terre promise van Maurice Bardèche naar het Nederlands vertaalde. Maurice Bardèche is een van de eerste Holocaustontkenners. Zijn boek Nuremberg ou la terre promise verscheen in 1948, mocht niet verkocht worden in Frankrijk en kostte Bardèche een jaar gevangenis. Karel Dillen vertaalde het in 1951, en vijf jaar later, in 1956, haalde Dillen Maurice Bardèche naar Antwerpen voor een spreekbeurt in zaal Rubenshof aan de Groenplaats in Antwerpen. Is dit allemaal onschuldig? Wij denken van niet.

Geert Hoste in De Ideale Wereld, 30 april 2020 (foto © VRT/Terzake), en Vlaams Blok-oprichter Karel Dillen ergens “na 1945” (foto © archief AFF).

Meer dan vijftig jaar na de eerste strapatsen van Karel Dillen blijft men bij het Vlaams Blok in dezelfde sfeer hangen. Jurgen Verstrepen vertelde erover in zijn boek Zwart op wit (Lampedaire uitgevers, 2008). Verstrepen is op een bijeenkomst waar het volgend parlementair jaar wordt voorbereid: “Plotseling stond een van de mandatarissen op: ‘We gaan een cantus doen!’ (…) Ze begonnen met vrij onschuldige studentenliederen, drinkliederen, maar na verloop van tijd werden de liederen van de NSV-broeders, de Nationalistische Studentenvereniging, aangeheven. (…) Toen een volgend lied werd ingezet, viel mijn mond open van verbazing (…). Hoorde ik dit nu echt goed? Het was het Horst Wessel-lied, de officiële partijhymne van Hitlers NSDAP: ‘Die Fahne hoch! Die Reihen fest geschlossen! SA marschiert mit ruhig festem Schritt.’ Ik kende de tekst niet, het overgrote deel van de anderen duidelijk wel want die zongen de verwerpelijke teksten uit volle borst mee. Na het Horst Wessel-lied werd direct ‘Wir fahren gegen England’ ingezet. En opnieuw werd door het overgrote deel luid meegezongen.” En er volgden nog dergelijke nazi-liederen bij een gezelschap dat voornamelijk uit Vlaams Blok-parlementsleden in 2004 bestaat. Twee maanden later verandert het Vlaams Blok van naam, en wordt het ‘Vlaams Belang’.

Er volgden nog dergelijke nazi-liederen bij een gezelschap dat voornamelijk uit Vlaams Blok-parlementsleden in 2004 bestaat. Twee maanden later verandert het Vlaams Blok van naam, en wordt het ‘Vlaams Belang’.

Eén jaar later, in 2005, overlijdt Bert Eriksson. Hij is de oprichter van de Vlaamse Militanten Orde, tweede versie. Een gewelddadige paramilitaire groep die in 1981 als privé-militie veroordeeld wordt. “Natuurlijk zijn wij nazi’s en racisten”, zegt Bert Eriksson in een interview met Het Laatste Nieuws op 12 mei 2001. En: “Onze ziel krijg je niet kapot. Wij zullen altijd het nationaalsocialisme blijven verdedigen.” Zo is dat. Op het einde van zijn leven trekt Eriksson zich terug in een huisje in Nederland, maar komt nog wel als spreker naar het Waasland voor een meeting van het neonazistische Bloed – Bodem – Eer – Trouw (BBET) van Tomas Boutens. Bij het overlijden van Bert Eriksson in 2005 is de huidige Vlaams Belang-voorzitter Tom Van Grieken praeses van NJSV-Antwerpen. De scholierenorganisatie van de NSV. Op de website van de NJSV verschijnt de tekst: “’Gezien het heen gaan van Bert Eriksson op maandag 3 oktober 2005 zal de NJSV-webstek als eerbetoon aan deze grote VMO-leider gedurende enkele dagen in rouwkleuren gehuld zijn. Op deze manier wensen wij onze respect te tonen aan deze grootse man en oprecht medeleven te betuigen aan zijn familie en vrienden.’ Tom Van Grieken. Praeses NJSV-Antwerpen”.

Links: Het Horst Wessel-lied, de officiële partijhymne van Hitlers NSDAP, minstens in 2004 gezongen op een bijeenkomst van Vlaams Blok-parlementsleden. Rechts: Eerbetoon van de jonge Tom Van Grieken aan de in 2005 overleden VMO-leider Bert Eriksson (foto’s © RV).

Jan Huybrechts, één van de twee Vlaams Belang-afgevaardigden in de raad van bestuur van de VRT, noemde in een e-mail aan zijn collega’s in de raad van bestuur de Hitlergroet-grap van Geert Hoste “érg kort door de bocht”, en schreef niet te aanvaarden dat zijn partij “op de openbare omroep en dus met mijn belastinggeld” geassocieerd wordt met het nationaalsocialisme. Er is inderdaad wel een verschil tussen groepen als Right Wing Resistance en andere neonazigroepen en het Vlaams Belang. Maar gezien de lange voorgeschiedenis, van Karel Dillen tot de jonge Tom Van Grieken, kan men dan verbaasd zijn over de grap van Geert Hoste?