Voorbije dinsdag zei Ides Debruyne in De Morgen: “In Vlaanderen spitst de journalistiek zich te veel toe op wat politici zeggen, en te weinig op wat ze doen.” Hetzelfde kan ook gezegd worden over hoe media berichten over niet-politieke zaken, al is de politiek natuurlijk nooit ver weg in maatschappelijke discussies. Neem nu het bericht in de kranten vandaag over voetballertjes in Berchem die gestraft worden omdat ze niet helemaal naakt willen douchen na een wedstrijd of training.

De terechte aandacht voor de projectsubsidies voor kunstenaars brengt ander nieuws in de verdrukking. Zo geraakte deze week in Edegem bekend dat het gemeentebestuur (met N-VA-parlementslid Koen Metsu als burgemeester en de N-VA als enige partij in het college van burgemeester en schepenen) met dertig procent minder gemeentepersoneel wil werken, en tal van diensten wil privatiseren. Dat daardoor een en ander duurder wordt voor de inwoners en verenigingen van Edegem is hoogstwaarschijnlijk. Dertig procent minder gemeentepersoneel: dat is geen kaasschaaf-methode maar alweer het hakbijl dat bovengehaald wordt door de N-VA.

Maar dat heeft niet de nationale pagina’s van de kranten gehaald. Wat dan wel? “Voetballertjes gestraft omdat ze niet naakt douchen”: vandaag op de voorpagina van Gazet van Antwerpen en verdeeld over de pagina’s 2 en 3 een volledige bladzijde; titel helemaal bovenaan de voorpagina van De Standaard, een volle bladzijde op pagina 8 en voor de Antwerpse kopers van De Standaard ook nog eens een volle bladzijde op de regionale pagina’s. Het Laatste Nieuws beperkte zich (voorlopig) tot een bericht op de regionale bladzijden, maar online stond het vandaag bovenaan. Gelukkig intussen met het bericht dat Berchem Sport voorlopig het verplicht naakt douchen voor jeugdspelers intrekt.

Jeugdvoetbalspelers van andere ploegen dan Berchem Sport (foto © cc. Flickr/Timo Dierckx).

Aanvankelijk was overleg met het gelijkekansencentrum Unia gepland een week na het straffen van acht jeugdspelers, nu gaat men eerst praten met Unia en anderen om pas na die gesprekken te beslissen hoe het nu verder moet. Gazet van Antwerpen ging polsen bij andere voetbalclubs (FC Oxaco-Boechout, City Pirates en Zwarte Leeuw Rijkevorsel) en daar is de teneur: “Wij leggen geen regels op, als ze maar douchen.” Bij sommige clubs worden ook smartphones uit de kleedkamer gebannen om te vermijden dat ongewenste foto’s en filmpjes gemaakt en verspreid worden. Anders dan kwatongen beweren is het niet helemaal naakt douchen immers niet noodzakelijk religieus geïnspireerd.

Wat ons stoorde is dat de kranten slechts napraten wat gezegd wordt. “Bij Berchem Sport klinkt het dat  er al twaalf jaar verplicht naakt wordt gedoucht. Alleen tijdens het seizoen 2017-2018 werd die regel geschrapt, maar dit seizoen werd hij opnieuw ingevoerd” (Gazet van Antwerpen, 15 november 2019). Bij Het Laatste Nieuws is het zelfs de kop van het artikel: ‘Nieuwe’ regel verplicht jeugdspelers naakt te douchen bij Berchem Sport: “Nieuw? Die regel bestaat al 12 jaar”.

Fotomontage: Het Laatste Nieuws, editie Antwerpen, 15 november 2019; het reglement voor jeugdspelers bij Berchem Sport; Dalilla Hermans bij de voorstelling van haar boek Brief aan Cooper en de wereld (foto Dalilla Hermans © AFF).

Het toeval wil dat het intern reglement voor de jeugdspelers van Berchem Sport online staat. En wat staat daar? Punt 2 over de afspraken in de kleedkamer: “Als Jeugdopleiding vinden we hygiëne erg belangrijk. Douchen na een training/wedstrijd is voor elke speler VERPLICHT.” Er staat dus geen letter in het reglement over het verplicht naakt douchen, wel over het verplicht douchen. Maar niemand die dat controleerde… uitgezonderd Dalilla Hermans in een Facebookpost gisteren.

Dalilla Hermans is behalve een sympathieke spraakwaterval en auteur van de boeken Brief aan Cooper en de wereld, Brown girl magic en Black-out, een vrouw die wel eens gevraagd wordt haar mening te geven op televisie. Maar nog vaker ’s morgens opgebeld wordt om ’s avonds in een talkshow te zetelen, daar haar hele schema voor overhoop gooide, heftige gesprekken met haar omgeving erover voerde (“Dalilla, zou je dat nu wel doen, weet je nog vorige keer?”), zich schrap zette voor de vileine haat die áltijd komt als ze op tv verschijnt, om tien minuten voor aanvang telefoon te krijgen dat het niet doorgaat. Dát en nog veel meer gebeurde met het negeren van een andere stem. Zijn we daarmee beter af?